آزمایشات قبل از عمل بینی ؛ انواع و دلایل ضرورت آن ها

آزمایش CBC؛ شمارش کامل سلول های خونی

آزمایش CBC تعداد گلبول های قرمز، گلبول های سفید و پلاکت ها را اندازه گیری می کند. کاهش هموگلوبین می تواند نشان دهنده کم خونی باشد و در موارد قابل توجه، توانایی خون برای انتقال اکسیژن به بافت ها را کاهش دهد؛ موضوعی که در ارزیابی آمادگی بیمار برای بیهوشی و جراحی اهمیت دارد. افزایش یا کاهش غیرطبیعی گلبول های سفید نیز ممکن است بررسی عفونت یا بیماری های زمینه ای را ضروری کند. از سوی دیگر، تعداد پایین پلاکت ها می تواند بر تشکیل لخته و کنترل خونریزی حین عمل بینی اثر بگذارد. اگر نتایج CBC غیرطبیعی باشند، پزشک علت و شدت اختلال را بررسی می کند تا مشخص شود آیا درمان یا به تعویق انداختن جراحی ضرورت دارد یا خیر.

آزمایش قند خون؛ FBS و در صورت نیاز HbA1c

آزمایش قند خون قبل از عمل بینی به بررسی وضعیت تنظیم گلوکز کمک می کند. FBS میزان قند خون را پس از ناشتایی اندازه گیری می کند؛ در مقابل، HbA1c میانگین تقریبی قند خون طی دو تا سه ماه گذشته را نشان می دهد و بیشتر برای ارزیابی کنترل دیابت کاربرد دارد.

اهمیت این آزمایشات قبل از عمل بینی در آن است که قند خون بالا و کنترل نشده می تواند احتمال عفونت و اختلال در ترمیم زخم جراحی را افزایش دهد. این مسئله در دوره بهبودی پس از عمل بینی اهمیت دارد؛ زیرا ترمیم مناسب بافت های دستکاری شده برای رسیدن به نتیجه مطلوب ضروری است. اگر بیمار دیابت داشته باشد یا نتایج بررسی ها از اختلال قند خون حکایت کنند، پزشک باید وضعیت متابولیک او را پیش از جراحی ارزیابی کند. انجام HbA1c برای تمام افراد بدون سابقه دیابت الزامی نیست و به شرایط بالینی بیمار بستگی دارد.

آزمایش های انعقادی؛ PT، PTT و INR

آزمایش های انعقادی عملکرد بخش هایی از سیستم لخته شدن خون را بررسی می کنند. PT زمان لخته شدن خون را در یکی از مسیرهای انعقادی اندازه می گیرد، INR برای استانداردسازی نتیجه PT کاربرد دارد و PTT یا aPTT بخش دیگری از فرایند انعقاد را ارزیابی می کند.

در جراحی بینی، کنترل خونریزی اهمیت دارد؛ زیرا خونریزی بیش از حد می تواند دید جراح بینی را حین عمل محدود کند و احتمال عوارض خونریزی دهنده را افزایش دهد. به همین دلیل، در بیمارانی که سابقه خونریزی غیرعادی، بیماری کبدی یا مصرف داروهای ضد انعقاد دارند، ممکن است بررسی های انعقادی درخواست شود. نتایج غیرطبیعی باید پیش از جراحی بررسی شوند تا خطر خونریزی و اقدامات لازم برای کاهش آن مشخص شود. البته انجام این آزمایشات قبل از عمل بینی برای تمام افراد سالم ضروری نیستند و طبیعی بودن آن ها نیز همه اختلالات انعقادی را رد نمی کند. قطع یا تغییر داروهای موثر بر انعقاد خون نیز باید با نظر پزشک انجام شود.

بررسی عملکرد کلیه؛ BUN و کراتینین (Cr)

آزمایش های BUN و کراتینین برای ارزیابی عملکرد کلیه به کار می روند. افزایش کراتینین ممکن است نشان دهنده کاهش عملکرد کلیه باشد؛ در حالی که BUN علاوه بر عملکرد کلیه، تحت تاثیر عواملی مانند کم آبی بدن نیز قرار می گیرد. در صورت نیاز، پزشک شاخص های تکمیلی مانند نرخ تخمینی فیلتراسیون گلومرولی یا eGFR؛ (شاخصی برای برآورد میزان خونی که کلیه ها در هر دقیقه فیلتر می کنند و نشان دهنده عملکرد آن هاست) را بررسی می کند.

اختلال عملکرد کلیه ممکن است بر تعادل مایعات و الکترولیت ها(مواد معدنی دارای بار الکتریکی، مانند سدیم، پتاسیم و کلر کمک کننده به حفظ تعادل مایعات بدن و عملکرد طبیعی عضلات، اعصاب و قلب)و نحوه انتخاب یا تنظیم دوز برخی داروهای مورد استفاده در دوره جراحی بینی اثر بگذارد. بنابراین، شناسایی این مشکلات به متخصص بیهوشی کمک می کند برنامه مناسب تری برای مدیریت وضعیت بیمار تنظیم کند. این بررسی ها به ویژه در افراد مبتلا به بیماری کلیوی، دیابت یا بیماری های زمینه ای مرتبط اهمیت دارند؛ اما برای تمام متقاضیان عمل بینی الزامی نیستند.

تصویربرداری و رادیولوژی قبل از عمل بینی

تصویربرداری قبل از عمل بینی زمانی درخواست می شود که پزشک برای تشخیص یک مشکل مشخص به اطلاعات بیشتری درباره ساختارهای داخلی بینی یا سینوس ها نیاز داشته باشد. برای مثال، سی تی اسکن بینی و سینوس ها ممکن است در بررسی بیماری های سینوسی یا ناهنجاری های ساختاری خاص کاربرد داشته باشد. شناسایی این مشکلات می تواند بر محدوده جراحی و روش درمان انتخاب شده اثر بگذارد؛ به ویژه زمانی که جراحی زیبایی با درمان مشکلات عملکردی همراه است.

با این حال، سی تی اسکن و رادیولوژی برای تمام متقاضیان جراحی زیبایی بینی ضروری نیستند. عکس های استاندارد از زوایای مختلف صورت و بینی نیز برای ثبت فرم اولیه، بررسی تناسب اجزای صورت و برنامه ریزی تغییرات ظاهری استفاده می شوند؛ اما جایگزین تصویربرداری تشخیصی نیستند. نوع تصویربرداری باید بر اساس یافته های معاینه و هدف جراحی انتخاب شود.

معاینه فیزیکی قبل از عمل بینی

معاینه فیزیکی به جراح کمک می کند وضعیت ساختار بینی و سلامت عمومی بیمار را پیش از جراحی بررسی کند. در معاینه بینی، وضعیت تیغه، مسیر عبور هوا، گرفتگی احتمالی و ساختارهای داخلی ارزیابی می شوند. این اطلاعات در تشخیص مشکلاتی که ممکن است به اصلاح تیغه بینی یا اقدامات عملکردی دیگر نیاز داشته باشند، اهمیت دارند. در کنار آن، بررسی پوست، استحکام و موقعیت غضروف ها و ساختار استخوانی به جراح کمک می کند محدودیت های آناتومیک بینی را بشناسد و برای تغییرات ظاهری برنامه ریزی واقع بینانه ای داشته باشد.

همچنین فشار خون، ضربان قلب، وضعیت تنفس، سابقه بیماری ها، حساسیت های دارویی و داروهای مصرفی بررسی می شوند تا عوامل موثر بر بیهوشی و ایمنی جراحی شناسایی شوند. در نهایت، ترکیب معاینه دقیق، شرح حال پزشکی و آزمایش های مورد نیاز مشخص می کند بیمار تا چه اندازه برای عمل بینی آماده است و آیا پیش از جراحی به بررسی یا درمان بیشتری نیاز دارد.