چسبندگی بینی بعد از جراحی یکی از شایع ترین عوارض جراحی بینی می باشد که سبب بروز مشکلات تنفسی در یک طرف یا هر دو طرف بینی می شود. مهم ترین علت بروز این عارضه بعد از جراحی بینی ، برداشتن مخاط بینی و یا وارد کردن آسیب شدید به آن در حین جراحی و عدم ترمیم برش ها و زخم های جراحی می باشد. مخاط بینی که سطح داخل بینی و سینوس ها را پوشانده است ، با ترشح مواد خاصی میزان رطوبت را در داخل سطح بینی و سینوس ها تنظیم می کند. بنابراین مخاط بینی در بهبود عملکرد بینی نقش بسیار مهم و ویژه ای دارد.
آیا بروز چسبندگی بینی بعد از عمل طبیعی است؟
این عارضه ، گرچه چندان شایع نیست، اما کاملاً امکان پذیر است و در موارد خاص می تواند بر نتیجه نهایی عمل تاثیر بگذارد. چسبندگی بینی بعد از عمل معمولاً زمانی رخ می دهد که بافت های داخلی بینی در روند ترمیم ، به طور غیر طبیعی به یکدیگر می چسبند. جالب است بدانید که در برخی موارد ، این چسبندگی ها نتیجه ای از مراقبت های نادرست پس از جراحی هستند
فرم دریافت نوبت و مشاوره
اگر تصمیم دارید بینی تان را عمل کنید ، برای مشاوره و ویزیت زیر نظر بهترین جراح ، فرم زیر را پر کنید.
علت ایجاد چسبندگی بینی بعد از جراحی بینی چیست؟
چند عامل می توانند منجر به چسبندگی دماغ پس از جراحی شوند:
- آسیب پوشش داخلی بینی : در طول جراحی بینی ، پوشش مخاطی داخلی بینی مورد آسیب و برش قرار می گیرد. این آسیب می تواند باعث واکنش التهابی و ترشح خون و بافت های آسیب دیده شود. اگر این ترشحات خشک شوند ، می توانند سبب چسبندگی موقتی مجاری بینی شوند.
- تورم بینی پس از جراحی : پس از عمل جراحی ، تورم قابل توجهی در بافت های نرم بینی رخ می دهد. این تورم می تواند موجب تنگ شدن موقتی مجاری بینی و چسبندگی داخل بینی شود.
- عفونت پس از جراحی : در موارد نادر ، عفونت های پس از عمل می توانند باعث افزایش ترشحات غلیظ و چسبنده در داخل بینی شوند که خطر چسبندگی بینی را افزایش می دهند.
- مشکلات در فرآیند ترمیم زخم : گاهی اوقات فرآیند ترمیم زخم بینی پس از جراحی به درستی انجام نمی شود که می تواند منجر به تشکیل بافت های اضافی غیرطبیعی (سینکیا) و چسبندگی شود.
معمولا چسبندگی های موقتی پس از جراحی بینی با استفاده از داروهای ضدالتهاب ، مرطوب کننده ها و انجام تمرینات تنفسی درمان می شوند. اما در موارد شدید ، ممکن است نیاز به درمان های پیشرفته تر یا جراحی مجدد باشد.
علائم چسبندگی بینی چیست؟
- گرفتگی بینی
- تنگی نفس
- اختلالات تنفسی
چقدر طول میکشد تا چسبندگی بینی بعد از جراحی بهبود پیدا کند؟
در حالت کلی ، شدت چسبندگی و گستردگی آن نقش کلیدی در مدت زمان بهبود دارد. چسبندگی های خفیف بینی بعد از عمل ممکن است تنها طی چند هفته با مراقبت های مناسب از بین بروند. این مراقبت ها شامل استفاده منظم از اسپری های نمکی ، تمیز نگه داشتن داخل بینی و پرهیز از هرگونه ضربه یا فشار به ناحیه جراحی شده است.
اما در مواردی که چسبندگی شدیدتر باشد، روند بهبود چسبندگی بینی بعد از عمل می تواند چندین ماه طول بکشد. در این شرایط ، بهترین جراح بینی ممکن است نیاز به مداخله بیشتر داشته باشد. گاهی با استفاده از ابزارهای ساده در مطب و در موارد پیچیده تر با جراحی ترمیمی ، اقدام به رفع چسبندگی می شود.
انواع چسبندگی بینی بعد از عمل
| ۱. چسبندگی ساده : در این نوع ، لایه های مخاطی داخلی بینی به هم متصل می شوند. معمولاً در ناحیه سپتوم (تیغه میانی بینی) و شاخک های بینی رخ می دهد. این نوع از چسبندگی بینی بعد از جراحی ممکن است در ابتدا بدون علامت باشد ، اما با گذشت زمان باعث گرفتگی بینی و اختلال در جریان هوا می شود. |
| ۲. چسبندگی فیبروتیک : در این حالت ، بافت های ترمیمی بیش از حد معمول رشد کرده و حالت فیبروز به خود می گیرند. این چسبندگی ها سفت تر و عمیق تر هستند و معمولاً نیاز به مداخله پزشکی یا حتی جراحی ترمیمی دارند. چسبندگی دماغ بعد از جراحی از نوع فیبروتیک معمولاً نشانه های شدیدی مثل کاهش بویایی ، درد یا احساس فشار مداوم در داخل بینی دارد. |
| ۳. چسبندگی مکانیکی : گاهی اوقات به دلیل قرارگیری نادرست تامپون ها ، بخیه ها یا وسایل پزشکی داخل بینی ، چسبندگی ایجاد می شود. در این حالت ، اجسام خارجی باعث تحریک بافت و در نهایت چسبیدن آن ها به یکدیگر می شوند. این نوع چسبندگی اغلب بلافاصله پس از خارج کردن وسایل مشخص می شود. |
| ۴. چسبندگی عودکننده : برخی از افراد مستعد چسبندگی های مکرر هستند. در این موارد ، حتی پس از درمان موفق ، مجدداً چسبندگی بینی بعد از جراحی ظاهر می شود. علت آن می تواند به زمینه های ژنتیکی ، بافت های حساس یا عدم رعایت مراقبت های پس از عمل مربوط باشد. |
درمان هر نوع چسبندگی بستگی به شدت و نوع آن دارد. از روش های غیر تهاجمی مانند استفاده از اسپری های ضد التهاب و پمادهای مخصوص گرفته تا جراحی های ترمیمی ، همه و همه با هدف بازگرداندن عملکرد طبیعی بینی انجام می شوند.
چگونه می توانیم از چسبندگی بینی بعد از عمل جلوگیری کنیم؟
برای پیشگیری از چسبندگی بینی پس از جراحی رینوپلاستی ، می توان اقدامات زیر را انجام داد:
- استفاده از استنت های داخل بینی : در برخی موارد ، پزشک از استنت های سیلیکونی یا پلاستیکی نرم داخل بینی استفاده می کند تا مجاری بینی را در طول دوره ترمیم زخم باز نگه دارد.
- استفاده از اسپری ها و محلول های مرطوب کننده : پزشک معمولاً اسپری ها و محلول های مرطوب کننده بینی را تجویز می کند تا از خشکی و چسبندگی مخاط بینی جلوگیری شود.
- انجام تمرینات تنفسی : انجام تمرینات تنفسی مانند بازدم قوی از بینی می تواند به باز نگه داشتن مجاری بینی کمک کند.
- استفاده از داروهای ضدالتهاب و ضدعفونی کننده : پزشک می تواند از داروهایی مانند تزریق کورتون بینی و آنتی بیوتیک ها برای کنترل التهاب و پیشگیری از عفونت که می تواند موجب چسبندگی بینی شود ، استفاده کند.
- رعایت دستورالعمل های پس از عمل : رعایت کامل دستورالعمل های پزشک در مورد استراحت ، رژیم غذایی و مراقبت های لازم پس از عمل نیز بسیار مهم است.
در صورت بروز چسبندگی شدید یا مقاوم ، ممکن است نیاز به درمان های تهاجمی تر مانند جراحی مجدد باشد.
عوارض چسبندگی بینی بعد از عمل
یکی از مهم ترین عوارض چسبندگی دماغ بعد از عمل کاهش عملکرد طبیعی بینی است. این عارضه ممکن است به شکل انسداد یک طرفه یا دو طرفه بینی ظاهر شود و تنفس را دشوار کند. همچنین ، چسبندگی های شدید می توانند شکل ظاهری بینی را نیز تحت تأثیر قرار دهند و نتیجه زیبایی عمل را به خطر بیندازند.
علاوه بر مشکلات تنفسی ، یکی دیگر از عوارض چسبندگی بینی بعد از عمل ، کاهش حس بویایی است. چسبندگی ها می توانند مسیرهای جریان هوا در بینی را تغییر دهند و حس بویایی را مختل کنند. این موضوع می تواند بر کیفیت زندگی روزمره بیمار تأثیر منفی بگذارد.
درمان چسبندگی بینی
پزشک با دستور انجام سی تی اسکن علت این عارضه بعداز جراحی را تشخیص داده و برای درمان آن اقدام به انجام جراحی ترمیمی می نماید. در جراحی ترمیمی بینی جهت رفع این عارضه ، جراح یک لایه سیلاستیکی درون بینی قرار می دهد که این لایه از نزدیک شدن دو طرف بینی به هم جلوگیری کرده و چسبندگی را قطع می کند. لایه سیلاستیکی باید مدت یک هفته در بینی باقی بماند. در این فاصله زمانی مخاط بینی و پوشش درونی آن ترمیم می شود و پس از بهبود مشکلات تنفسی بیمار، لایه سیلاستیکی از درون بینی او برداشته می شود.
